Hoera, ik mag aan het werk in Kunstnarhuset Messen

Verbinding in verstilling

info@hellenabma.com — Wed, 22 Aug 2018 16:05:27 GMT

Het is bijzonder om te merken dat zelfverkozen afzondering, met als doel langere tijd geconcentreerd met je werk bezig te zijn, zo verbindend kan werken. Hoewel we hier allemaal vanuit verschillende disciplines een andere invulling hebben bedacht voor de periode in de Artist in Residence, hebben we een zelfde intentie: met focus en aandacht, zonder afleiding, intensief met je werk bezig zijn.
De voertaal is Engels, die door Donna Glee wordt uitgevent in perfecte oneliners die niet zouden misstaan als openingszinnen van bestsellers. Ingrid en ik zijn soms ‘Lost in Translation’. Als je perfect satisfaction weet te verstaan als perfect suïcide, dan is het redelijk onmogelijk een normaal gesprek met elkaar te voeren.

Soms lijkt het verdacht veel op een klooster: we eten meestal sober omdat het anders niet te betalen is, er wordt nauwelijks alcohol gedronken [al wisselen we natuurlijk wel de zelf meegebrachte flessen van thuis uit] en gesproken wordt er voornamelijk tijdens het gezamenlijk eten in de keuken, die de ontmoetingsplek en spil van het huis vormt. Toch is het geen moment saai. Er wordt opvallend veel en hárd gelachen.
Vanaf de eerste ontmoetingen met Ingrid, Neal, Ross en Donna Glee valt het me op hoe open iedereen is. Dat uit zich het sterkst in het feit dat iedereen elkaar recht aankijkt en [ook in langere gesprekken] niet wegkijkt als de blik van een ander gevangen wordt. Ik merk dat het lang geleden is dat ik omringd ben door mensen met zo’n open blik.
Breng 4 weken door in één huis met mensen die vooraf vreemden van je waren, en het lijkt moeilijk te geloven dat je ze na deze periode waarschijnlijk nooit meer zult zien. Ik maak er, zoals mij past, wat flauwe grappen over. Zoals dat het me normaal erg veel moeite kost vriendschappen op te bouwen, maar dat het me nu, als enige kunstenaar mét eigen vervoer, wonderlijk gemakkelijk afgaat. We maken wel eens een gezamenlijk uitje, zoals een kort tripje naar een tweedehands winkel, of bruktbutikk, waar we met vuur en enthousiasme onze gevonden Noorse relieken uitwisselen. Veel spectaculairder wordt het niet: als we terugkomen rent iedereen hard naar zijn atelier om verder te gaan waarmee hij bezig was.

De focus en de stilte in Kunstnarhuset Messen zijn in schril contrast met de levendigheid van Bjolvefossen, de fabriek die direct naast het huis aan de fjord ligt. De wisselende diensten van de werknemers, de rokende schoorstenen en het laden en lossen van materialen lijken een ander tempo aan te houden en vormen een reflectie van de waan van alle dag, terwijl wij ons wentelen in stilte en vertraging. Sinds er met de productie van ferrosilicon ook winst blijkt te behalen met de verkoop van bijbehorende afvalmaterialen, wordt de fjord weer schoner en valt er weer te vissen en te zwemmen. Dat zwemmen doen Ross en Ingrid elke dag: weer of geen weer. Als ik op een koude ochtend samen met Ingrid de fjord trotseer, schreeuwt dichter Ross ons vanaf de rotsen bemoedigend toe: ‘No wonder the Dutch conquered the world’. Het water is vaak ijskoud maar het went en wordt beloond met magische luchten en soms een langs zwemmende bruinvis.

Noren houden niet van poppenkast. Zoals Ross Donlon het zo prachtig beschrijft in zijn [prijswinnende] gedicht Midsummer Night:

In Ǻlvik the festival of Midsummer Night is at eight o’clock

but there’s a sense of displacement or disorientation.

We tourists want it to be midnight,

expectation of fantasy over a screen of fact,

but it’s still broad daylight on an overcast day.

Clouds like fallen towers edge along the fjord,

fine films of rain keep the scene shifting,

new images drift over the wooden reels piled like an altar,

a foreshore pyre billows next to the town’s fire truck,

a fireman in protective gear slews fuel on the flames.

We expected other signs across the water,

other torches along the picturesque rim,
other symbols as the night came on,

perhaps a romance of paganism,

primal fire before the light of Christianity,

but the water only smoked with rain.

Het past bij het Noorse landschap, bij ons samen zijn. Het is puur en naakt; het is wat het is en dat voelt goed. Er is een grote waardering voor de intensiviteit waarmee iedereen met zijn werk bezig is. Daarin delen we ook allemaal eenzelfde fascinatie. Voor die wonderlijke plek aan de steile en onherbergzame Hardangerfjord in Alvik, met haar continu veranderende licht en weer.

We zijn geen toeristen, maar wel passanten. Met een onuitgesproken wens om snel weer terug te keren.

Lees het hele gedicht van Ross Donlon hier

Wil jij hier ook graag aan het werk? Aanmelden voor 2019 kan nog tot en met 31 augustus a.s.

Ik ben hier met: Donna Glee (USA), Neal Cahoon (Ierland), Ross Donlon (Australië) en Ingrid Pasmans (Nederland]

Onderweg naar Focus

info@hellenabma.com — Sat, 04 Aug 2018 10:48:03 GMT

De reis en eerste dagen in Kunstnarhuset Messen, Alvik Noorwegen

Het verlangen om weer eens ongestoord en eindeloos met mijn werk bezig te kunnen zijn was groot . Zonder afleiding en [noodgedwongen] onderbrekingen. Je verliezen in dat wat je het liefste doet, waar je in wilt groeien, vertellen en door-gronden. Tekenen tot je moet gaan slapen.

Mijn keuze voor een Artist in Residence in Noorwegen is een hele bewuste geweest: jarenlang liep ik er met de rugzak door de bergen, over de hoogvlaktes, langs de fjorden. Ik ben van het land gaan houden. Ik verbleef er in de hutten van de bergvereniging, voerde grillpølse aan de wolven, viste kabeljauw uit de fjorden. Ik liep er de tocht over Besseggen en sliep in Skålatårnet, met uitzicht op de gletsjers. In de auto beluisterde ik cassettes met Noorse lessen. En ik kreeg er een eland op mijn auto, wat ik wonderwel heb overleefd.
Het maakte mijn solo-autorit van Kristiansand naar Alvik wel extra spannend; waar ik me nog vrij stoer voelde in het Zuiden, werd ik met elke haarspeldbocht en eindeloze tunnel kleiner. Terwijl ik zwaaide naar de gletsjers en me vergaapte aan de eindeloze hoeveelheid watervallen, zong Ane Brun me verder door het adembenemende landschap. Echt tijd om te genieten van al het moois was er niet, want ik moest hup-hup naar Kunstnarhuset Messen. Totdat ik de boot over de fjord net miste en alsnog [een uurtje] moest wachten. Het stelt een belangrijke vraag over je prioriteiten. Maar ik ben gearriveerd.
Ik dacht dat ik het kon, alleen met de bus naar Alvik rijden. Maar nu weet ik het zeker.

Het is inmiddels alweer zaterdag, mijn derde dag hier. Van achter mijn computer kijk ik uit over de Hardangerfjord, waar het licht continu veranderd [alsof er een dimmer opzit die steeds in beweging blijft] en de wolken voor je ogen worden geboren, nog voor je het hebben kunnen vatten. De tijd vliegt hier. Juist als je alle tijd van de wereld hebt om te doen wat je het liefste doet, lijkt de klok sneller te tikken als anders.

Overdag teken ik vanaf het ontbijt tot het avondeten. En daarna ga ik weer vrolijk verder.
Ik maak schetsen van het landschap, teken de essentie van de zomer van 2018 en wil bezig met ‘The birth of a cloud’. Of het me gaat lukken dat te vangen op papier dat weet ik niet, maar het is altijd prettig om het gewoon maar te proberen. Hier is alles immers alles mogelijk: gisteren zwom ik in de fjord, onder de regenboog. Een magisch moment, zoals er hier veel zijn.

Ik ben hier met: Donna Glee (USA), Neal Cahoon (Ierland), Ross Donlon (Australië) en Ingrid Pasman (Nederland)

BLOG ARTIST IN RESIDENCE KUNSTNARHUSET MESSEN

info@hellenabma.com — Wed, 20 Jun 2018 19:49:53 GMT

Ik ben geselecteerd om in Augustus een maand in Noorwegen in een Artist in Residence te verblijven. Volg vanaf eind juli mijn werk [en avonturen] in Kunstnarhuset Messen via mijn AIRBLOG.

Unfinished Business [tekening gemaakt in aanloop naar mijn verblijf in Noorwegen].